Historia Ochotniczej Straży Pożarnej w Bukowinie, przedstawiona na obchodach 80-lecia powstania jednostki.

W marca 1927 r. z inicjatywy mieszkańców wsi Bukowina została zorganizowana w warunkach wiejskich Straż Ogniowa. Pierwszymi członkami Ochotniczej Straży Pożarnej w Bukowinie byli:
Piotr Szymanik, Wojciech Dyjak, Stanisław Szymanik, Józef Mazurek, Maciej Niedzielski, Andrzej Pędziwiatr, Ludwik Blicharz, Roch Makuch, Michał Żołopa, Jan Szymanik, Wawrzyniec Ślusarz, Sebastian Szymanik, Sebastian Piebiak, Wawrzyniec Maciocha, Maciej Piebiak, Jan Fus, Piotr Niedzielski, Jan Larwa, Wawrzyniec Kożuszek, Michał Łuszczek. Było również trzech furmanów Andrzej Klecha, Sebastian Kudach, Wojciech Mirek.
Spośród wyżej wymienionych druhów ukonstytuował się pierwszy Zarząd Ochotniczej Straży Pożarnej w Bukowinie:
Józef Mazurek – Prezes
Piotr Szymanik – Naczelnik
Stanisław Szymanik – Skarbnik
Ludwik Blicharz – Gospodarz
Maciej Niedzielski – Zastępca Naczelnika

Stan liczbowy OSP  wynosił 20 czynnych członków.
Na pierwsze wyposażenie jednostki został zakupiony ze składek pieniężnych mieszkańców wioski sprzęt strażacki, na który składały się; sikawka ręczna, węże ssawne, węże tłoczne, dwa bosaki, drapak, drabina tzw. Szczerbowskiego, dwie pochodnie, beczkowóz na drewnianym wozie o pojemności 400 litrów. Umundurowanie druhowie szyli we własnym zakresie z białego lnianego płótna z czerwonymi pagonami oraz parciane bojowe pasy, zakupiono mosiężne hełmy. W późniejszym czasie uszyto białe czapki rogatywki. Jednostka brała udział w licznych bojowo – sprawnościowych zawodach rejonowych i powiatowych. Wyjeżdżała do licznych pożarów. Z biegiem lat szeregi jednostki powiększały, między innymi w 1937 r. wstąpił w jej szeregi do dziś żyjący Sebastian Mirek. Jednostka przetrwała do czasu wybuchu Drugiej Wojny Światowej. Podczas pacyfikacji wsi Bukowina znaczną część druhów wywieziono na przymusowe roboto do III Rzeszy, inni stanęli do walki z okupantem w placówkach Ruchu Oporu.

Po wyzwoleniu w 1945 r. w mieszkaniu Michała Piecka została ponownie wznowiona działalność Straży Pożarnej. Jej organizatorami byli:
Piotr Niedzielski, Stanisław Klecha, Roch Szymanik, Jan Bulicz, Michał Piecko, Jan Bryła, Andrzej Śmieciuch.

Wybrano również zarząd OSP w skład, którego:
Michał Leśniak – Naczelnik,
Maciej Piebiak – Zastępca Naczelnika,
Roch Szymanik – Prezes,
Stanisław Szymanik – Sekretarz,
Wojciech Mach – Gospodarz.

Z  upływem czasu szeregi jednostki się powiększały, powrócili w jej szeregi druhowie, którzy byli jej członkami  przed wybuchem wojny. Na wyposażeniu jednostki pozostał sprzęt sprzed wojny jednak już trochę zniszczony. Sprzęt był garażowany u druha Wojciech macha. W 1948 r. Gminna Rada Narodowa w Biszczy przekazała dom mieszkalny, który został zestawiony w Bukowinie, znajdowało się w nim pomieszczenie na sprzęt oraz sala na urządzanie zabaw i zebrań wiejskich. W 1949 r. z inicjatywy Zarządu Straży przystąpiono do równania terenu i gromadzenia materiałów na nową remizę.
W 1951 r. rozpoczęto budowę nowej remizy, wykonano fundamenty, zaczęto wznosić mury. Prezesem OSP w tym czasie był druh Jan Łuszczek – główny inspirator budowy  remizy, a naczelnikiem OSP – Micha  Żołopa. Pustaki na remizę wykonywał Józef Bucior, a każdy członek straży zobowiązał się dać po jednej sośnie. Również inni mieszkańcy wioski nie będący członkami OSP oferowali pomoc. Budowę remizy ukończono w 1952 r. W 1954 r. pozyskano pierwszą motopompę M 200 z jednostki OSP Biszcza. W 1956 r. wystarano się o drugą motopompę M 600, była ona na wyposażeniu jednostki do 1964 r. W 1964 r. Komenda Powiatowa w Biłgoraju przekazała jednostce nową motopompę M 800, która znajduje się na wyposażeniu do chwili obecnej. Jesienią 1966 r. zakupiono ciągnik z kasacji Kółka Rolniczego, który został wyremontowany oraz zakupiono rozrzutnik, który następnie przerobiono na przyczepkę dwukołową, która służyła do transportu sprzętu do pożaru i wyjazdu na zawody sportowo – pożarnicze. Od tego czasu skończyła się udręka furmanów, którzy wstawali na alarm z własnymi końmi i wozami przed strażnicą. Ciągnik służył do 1971 r. W 1972 r. jednostka otrzymała samochód GAZ – 51, który służył jednostce przez 6 lat, po czym przeznaczono go do kasacji. Przez rok czasu jednostka nie posiadała żadnego pojazdu. Musiała wrócić do łaski furmanów. W roku 1980 otrzymaliśmy od Komendy rejonowej w Biłgoraju nowy samochód marki Żuk, który znajduje się na wyposażeniu do chwili obecnej.
W 1994 r. druhowi na walnym zebraniu podjęli uchwałę o budowie nowego budynku remizy. Dzięki przychylności obecnej Wójt Gminy Pani Genowefy Tokarskiej w 1995 r. zlecono opracowanie projektu budowlanego na budowę Domu Ludowego. Jesienią tego roku rozpoczęto w czynie społecznym wykopy pod fundamenty i betonowanie ław. Z uwagi na pilniejsze potrzeby inwestycyjne i możliwości pozyskania środków finansowych z zewnątrz budowa Domu Ludowego została odłożona na lata następne. W 1998 r. wznowiono prace przy budowie Domu Ludowego przez firmy budowlane, w tym czasie członkowie OSP przystąpili do zbiórki dobrowolnych wpłat pieniężnych oraz drzewa od mieszkańców Bukowiny. Zebrano wpłaty na kwotę 26800 zł oraz drzewo na całość budynku. Staraniem Wójta Gminy Pani Genowefy Tokarskiej otrzymano wsparcie finansowe w kwocie 180 tys. zł z Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu na budowę Domu Ludowego, pozostałe środki pochodziły z budżetu Gminy. Budowę ukończono w maju 2004 roku. Również jesienią tego roku udało się zakupić ze środków Zarządu Głównego ZOSP, pożyczki Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i budżetu Gminy nowy samochód bojowy STAR 266.
Strażacy w minionym okresie uczestniczyli pracach czynowych na rzecz środowiska przy budowie Szkoły Podstawowej w Bukowinie, zbiorników ppoż, Domu Ludowego i innych.