Rok 1945 to okres powrotu mieszkańców do swoich gospodarstw z przymusowej pracy w byłej III Rzeszy. W bardzo trudnych warunkach zaczęło odradzać się rolnictwo. Brak sprzętu rolniczego, siły pociągowej, utwardzonych dróg, szkoły, sklepów, zakładów usługowych, placówek oświatowych i elektryczności bardzo komplikowało życie mieszkańców. Panowało jednak przekonanie, że po przeżyciu koszmaru drugiej wojny światowej, nastąpi wreszcie stabilizacja. Zaczęto organizować oświatę (zajęcia lekcyjne odbywały się w wynajętych u miejscowych gospodarzy pomieszczeniach), młodzież aktywnie organizowała sobie zajęcia sportowe. Na przełomie lat 40/50 władze socjalistyczne zadbały o zainstalowanie we wsi radio-węzła (kołchoźnik), w którym transmitowano pierwszy program polskiego radia. Był to środek propagandy sukcesu tamtego ustroju. Bardzo dużym utrudnieniem były obowiązkowe dostawy produktów rolnych (zniesiono je w latach 70-tych).
Zabudowa Bukowiny to głównie stare, drewniane budynki, kryte strzechą oraz budowane nowe, też drewniane, kryte dachówka i eternitem. W tych trudnych czasach działał w Bukowinie młyn motorowy na gaz drzewny kilka kuźni i sklep. Po powstaniu Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” powstał sklep, w którym można było się zaopatrzyć w podstawowe produkty spożywcze oraz naftę i inne drobne produkty przemysłowe. Dlatego też mieszkańcy za pomocą władz gminnych powiatowych w znacznym stopniu pracą społeczna i pomocą materialną ulepszali sobie warunki życia codziennego.
Działająca od 1927 roku jednostka OSP pobudowała w czynie społecznym, w roku 1952 nieistniejący już budynek remizy strażackiej, w której organizowano zabawy taneczne, występy teatralne, a w latach 70-tych istniało kino „Batory”. W roku 1959 oddano do użytku budynek szkoły podstawowej wybudowany przy bardzo dużym zaangażowaniu mieszkańców, a końcem lat 60-tych Dom Nauczyciela ze świetlicą wiejska i biblioteką. Promotorem tej inwestycji był Komitet Budowy wybrany spośród mieszkańców. W drugiej połowie lat 60-tych powstały dwie bazy Kółka Rolniczego prowadzące działalność usług mechanizacyjnych, które po około 15-tu latach działalności zostały włączone do Spółdzielnie Kółek Rolniczych początkiem lat 90-tych zlikwidowane. Kółka Rolnicze spełniły swoją misję, a po rozwoju mechanizacji w gospodarstwach indywidualnych stały się nie potrzebne – obecnie pełnią rolę Związków Zawodowych.
Największym dobrodziejstwem lat 60-tych była elektryfikacja wsi. Wraz z rozwojem mechanizacji była potrzeba budowy dróg. Drogi (dwa odcinki dróg powiatowych około 10 km i około 50 km dróg lokalnych) to ciągle nieuregulowany w sposób dostateczny problem dla mieszkańców i władz gminy. Na przełomie lat 60/70-tych zbudowano drogę przez wieś, a następnie krok po kroku inne odcinki dróg powiatowych i gminnych. W tym okresie prężnie działały, we wsi organizacje społeczno-polityczne takie jak: ZMW, PZPR i ZSL oraz organizacje społeczne: Koła Gospodyń Wiejskich, Kółka Rolnicze i Ludowy Zespól Sportowy. Prowadzony był tez przez GS”SCH” Klub Rolnika- miejsce spotkań młodzieży i starszych z możliwością oglądania telewizji i zrobienia drobnych zakupów. Koniec lat 70/80-tych to okres największego rozwoju wsi (budowa nowych domów, budynków gospodarczych i rozwój mechanizacji). W latach 90-tych zakończono meliorację użytków rolnych, wykonano telefonizację, wodociągi oraz w znacznym stopniu rozwiązano problem kanalizacji. W latach 1996-2004 wybudowano budynek Domu Ludowego, w którym mieści się: sala widowiskowo-sportowa, świetlica, biblioteka i pomieszczenia dla OSP.